جوان اسكين

جوان اسكين

برخى از تأثيرات حماسه عاشورا از اين قرار است:

1ـ قطع نفوذ دينى بنى اميه بر افكار مردم‏

2ـ احساس گناه و شرمسارى در جامعه،بخاطر يارى نكردن حق و كوتاهى در اداى تكليف‏

3ـ فرو ريختن ترسها و رعبها از اقدام و قيام بر ضد ستم‏

4ـ رسوايى يزيديان و حزب حاكم اموى‏

5ـ بيدارى روح مبارزه در مردم‏

6ـ تقويت و رشد انگيزه‏هاى مبارزاتى انقلابيون‏

7ـ پديد آمدن مكتب جديد اخلاقى و انسانى(ارزشهاى نوين عاشورايى و حسينى)

8ـ پديد آمدن انقلابهاى متعدد با الهام از حماسه كربلا

9ـ الهام بخشى عاشورا به همه نهضتهاى رهايى بخش و حركتهاى انقلابى تاريخ‏

10ـ تبديل شدن«كربلا»به دانشگاه عشق و ايمان و جهاد و شهادت،براى نسلهاى انقلابى شيعه‏

11ـبه وجود آمدن پايگاه نيرومند و عميق و گسترده تبليغى و سازندگى در طول تاريخ،بر محور شخصيت و شهادت سيد الشهدا«ع»

از نهضتهاى شيعى پس از عاشورا،مى‏توان«انقلاب توابين»،«انقلاب مدينه»،«قيام مختار»،«قيام زيد»،و...حركتهاى ديگر را نام برد. تأثير حماسه عاشورا را در انقلابهاى بزرگى كه در طول تاريخ،بر ضد ستم انجام گرفته،چه در عراق و ايران و چه در كشورهاى ديگر،نبايد از ياد برد.

«فرهنگ شهادت»و انگيزه جهاد و جانبازى كه در انقلاب اسلامى ايران و هشت سال دفاع مقدس در جبهه‏ها جلوه‏گر بود،گوشه‏اى از اين تأثير پذيرى است.شعار«نهضت ما حسينيه،رهبر ما خمينيه»كه در مبارزات ملت مسلمان ايران بر ضد طاغوت طنين افكن بود و نيز شور حسينى جبهه‏هاى رزم ايران،گواه روشن تأثير گذارى كربلا در قرنها پس از آن حماسه مقدس است

جایگاه اهلبیت حضرت محمد (علیهم السلام) حب اهل بیت نبی اکرم (ص) از سوی قرآن مزد رسالت تلقی شده است و حرکت در مسیر آنان حرکت در راه خداست، اهل بيت حضرت محمد (ص) کشتی نجاتند و تمسک به آنها تمسک به حبل الله می‌باشد. منم بنده اهل بیت نبی ستاینده خاک پای وصی اگر چشم داری به دیگر سرای به نزد نبی و وصی گیر جای هر آن کس که در جانش بغض علیست از او زارتر در جهان زار کیست

در وفای عشق تو مشهور خوبانم چو شمع              شب نشین کوی سربازان و رندانم چو شمع

روز و شب خوابم نمی آید بچشم غم پرست            بس که در بیماری هجر تو گریانم چو شمع

رشته صبرم به مقراض غمت ببریده شد                  همچنان در آتش مهر تو سوزانم چو شمع

در میان آب و آتش همچنان سرگرم توست               این دل زار نزار اشک بارانم چو شمع

در شب هجران مرا پروانه وصلی فرست                   ورنه از دردت جهانی را بسوزانم چو شمع

بی جمال عالم آرای تو روزم چون شبست               با کمال عشق تو در عین نقصانم چو شمع

کوه صبرم نرم شد چون موم در دست غمت             تا در آب و آتش عشقت گدازانم چو شمع

همچو صبحم یک نفس باقیست با دیدار تو              چهره بنما دلبرا تا جان برافشانم چو شمع

سرفرازم کن شبی از وصل خود ای نازنین                تا منور گردد از دیدارت ایوانم چو شمع

                                      آتش مهر تو را حافظ عجب در سر گرفت

                                      آتش دل کی بآب دیده بنشانم چو شمع

اي آنکه در نگاهت حجمي زنور داري
کي از مسير کوچه قصد عبور داري؟

چشم انتظار ماندم، تا بر شبم بتابي
اي آنکه در حجابت درياي نور داري

من غرق در گناهم، کي مي کني نگاهم؟
برعکس چشمهايم چشمي صبور داري

از پرده ها برون شد، سوز نهاني ما
کوک است ساز دلها، کي ميل شور داري؟

در خواب ديده بودم، يک شب فروغ رويت
کي در سراي چشمم، قصد ظهور داري؟

                   شرمنده ام ، نشد كه شمارا صدا كنم                            يا كه براي آمدنت من دعا كنم

                  شرمنده ام ، نشد كه دراين طول عمر خويش                 يك جمعه هم براي تو ندبه به پا كنم

                  حتي به خواب هم نشده اي عزيز دل                           يك لحظه با تو باشم و عمري صفا كنم

                 آيينه را غبار عصيان گرفته است                               ديگر چگونه روئيتت اي آشنا كنم

                 بين من و تو كار ، گرهي سخت خورده است                بايد روم و واسطه اي دست و پا كنم

                اصلاً خودت بگو چه كسي بهتر از حسين                    او كه عزيز توست .. پس او را صدا كنم ؟

              حالا كه پاي حسين در ميان شده                                 ديگر مخواه ،خجلت خود بر ملا كنم

               بايد براي نيم نگاهت به اين غزل                               روزي هزار مرتبه شكر خدا كنم

خوشحال باش که امامت نيامد!

غروبي دلگير بود و دلم دست ياري به انجام هيچ کاري نمي داد. کنترل تلويزيون را برداشتم و چرخي در شبکه ها زدم اما چيزي عايدم نشد. ناچار روانه ويدئو کلوپ شدم اما بسته بود ولي اطلاعيه اي بر درب با رنگ سرخ نصب بود: «جمعه ها تعطيل است.»

تازه فهميدم چرا اين قدر آسمان گرفته و تاريک است و خورشيد نمي خواهد برود تا شب از راه رسد. آهي کشيدم و گفتم بازهم نيامدي و اين جمعه را هم بايد بدون شما سپري کنم، آخر چقدر انتظار، آخر چقدر هجران، پس وصال را چه وقت خواهم چشيد؟

ناخودآگاه قطرات اشکي نيز روان شد. رهگذري آمد و پرسيد : «اشک غم است يا سرور؟» من که مي خواستم تلنگري نيز به او زده باشم، پاسخ دادم از نيامدن امام زمان سخت ناراحت شدم و اشکم سرازير شده است. لبخندي بر لبانش نقش بست و با نگاهي مرا به سخره گرفت و اين گونه گفت : «از نشنيدن ندايش اشک غم ميريزي! تو که بايد به خاطر نيامدنش سرمست و مسرور باشي! اگر آمده بود که کارت بس کساد مي شد و شايد اولين کسي که در جلويش سينه ستبر مي کرد و فرمانده سفياني مي گشت تو بودي مگر در کوفه براي حسين چندين هزار نامه جانم به فدايت فرستاده نشد؟ مگر نگفته بودند يا اباعبدالله با آمدنت شهرمان را مزّين کن و رهبري سپاهمان را به عهده بگير، پس چرا به جاي حسين عليه السلام، نيزه اي که سر مبارک اباعبدالله را حمل مي نمود شهرشان را تزيين کرد؟ از چه اين گونه شد؟ مگر غير از اين است که نواده رسول الله، امام امت، خليفه ي الله بر زمين را بر نام و نان فروختند، حال مي پنداري تو نيز با نواده رسول الله، امام امت، خليفه ي الله همان گونه رفتار نخواهي کرد؟ مگر نه اين بود که پيشاني گروهي از آنان که در مقابل حسين (ع) دست به شمير بردند، از فرط عبادت پينه بسته بود؟ تو در مقايسه با آنان هيچي. در کل هفته تنها با خواندن يک اطلاعيه به ياد امام و اسلام افتادي! آري خوشحال باش که امامت نيامد! زيرا تا نيامده است مي تواني لاف عاشقي بزني ولي با آمدنش ديگر عرصه اين گونه نخواهد بود و با گفتن کلمه حلوا نمي تواني کامت را شيرين کني.»

 حال رهگذر اشکي از غم روان داشت و من اما از شوق اشک مي ريختم که لحظه اي و يا روزي و يا هفته اي تا ظهور باقي است و مي توانم از مردم کوفي وداع کنم و همراه با انصار در مدينه انتظار نواده رسول الله را تجربه کنم.

پيامبر خدا(صلی الله عليه و آله):

گرايش به دنيا، غم و اندوه را زياد مى‏كند